KOTY KRÓTKOWŁOSE - KOT BOBTAIL - JAPOŃSKI

Historia

W historii kultury Japonii - podobnie jak w krajach Orientu - kot odgrywa szczególną rolę. Pierwsze dokumenty o krótkoogoniastych kotach w Japonii pochodzą z III wieku, a w wielu świątyniach znajdują się wizerunki kotów z kikutowatym ogonem. Można więc przyjąć, że japoński bobtail jest pierwotną rasą japońską. Dawniej posiadaczami tych kotów były tylko najwyższe warstwy szlacheckie i rodzina cesarska. Stosownie do swojej pozycji był otoczony wielką czcią. Symboliczne znaczenie krótkoogoniastego kota utrzymuje się do czasów obecnych, o czym świadczy fakt, że ciągle jeszcze spotyka się w budynkach urzędów i przedsiębiorstw obrazy lub rzeźby trójbarwnych bobtailów zwanych "mi-ke", które podobno przynoszą szczęście. Przy wejściach do domów mieszkalnych i innych budowli znajduje się bobtail z podniesionymi łapami; nazywany jest "kotem powitalnym", "maneki neko". Hodowla tej rasy przez długi czas nie odgrywała w Japonii żadnej roli. Bobtail był po prostu uważany za normalnego kota domowego. I tym razem znowu Amerykanie pierwsi zajęli się hodowlą tej rasy, gdy po drugiej wojnie światowej Japonia przymusowo otworzyła się na świat. Najgorliwiej przystąpiły do dzieła Judy Crawford i Eli-sabeth Frered. Zwłaszcza ta ostatnia położyła duże zasługi w upowszechnianiu rasy i staraniach o jej uznanie. Spowodowała ona, że po uznaniu bobtaila przez komisję CFA w 1971 r. został on w 1976 r. dopuszczony do udziału w wystawie championów.

Charakter

Japońskie bobtaile są kotami bardzo ciekawskimi, akceptującymi gości. Mają bogaty repertuar wydawanych dźwięków i chętnie uczestniczą w życiu domowników. Są bierne w kontaktach, lecz bawią się chętnie; cenią sobie także spokojny wypoczynek w kręgu swej kociej rodziny. Są wścibskie, jednak nie natrętne. Bobtaile jako matki są troskliwymi opiekunkami, które swoje dzieci wcześnie przygotowują do samodzielnego życia. Poród i wychów kociąt nie sprawia im żadnych kłopotów; młode rozwijają się wprawdzie wolniej niż u innych ras, jednak wcześniej stają się aktywne.

Charakterystyka

Bobtaile są kotami wysmukłymi, o zarysie ciała zbliżonym do prostokąta, średniej wielkości, z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Ciało jest wydłużone, eleganckie w ruchu i o delikatnych kończynach, a zarazem o harmonijnych proporcjach. Głowa ma kształt trójkąta równoramiennego. Wysoko osadzone i szeroko otwarte uszy przedłużają prostą linię policzków. Urzekające w wyrazie duże, owalne oczy są ustawione lekko skośnie i promieniują spokojem i łagodnością. Barwa oczu zależy od barwy futra, przy czym często trafiają się osobniki różnobarwnookie, co jest spowodowane dużym udziałem we wszystkich liniach tej rasy koloru białego. Przy jednobarwnych oczach za typowe uważa się niebieskie i złociste. Nos jest długi i prosty; uwydatniona mordka w części z wąsami ma typowy wygląd, co sprawia, że wysoko osadzone policzki nadają kotu jeszcze bardziej orientalny wygląd. Futro jest średniej długości; musi być miękkie i jedwabiste, jednak nie nadmiernie napuszone zbyt obfitym podszyciem. Pluszowatość futra jest niepożądana. Większość bobtailów dzięki delikatnemu i ściśle przylegającemu do ciała futru jest łatwymi do pielęgnowania kotami krótkowłosymi.
Gama kolorów futra jest bardzo szeroka. Z wyjątkiem agouti abisyńczyków i cętkowanych oznak dozwolone są wszystkie odmiany barwne. Największą popularnością cieszyły się dawniej i nadal cieszą łaciate trójbarwne "koty szczęścia" i dwubarwne koty łaciate. "Znakiem firmowym" japońskiego bobtaila jest szczątkowy ogon długości od 5 do 7 cm, który zwykle jest skręcony ku dołowi. Toleruje się jednak także ogon prosty, którego długość może dochodzić do 12 cm. Skrócenie ogona i często związane z tym skręcenie jego części powoduje zrastanie się kręgów ogonowych, co sprawia, że poruszanie ogonem jest bardzo bolesne. Niestety z tą przykrą dolegliwością bobtaile muszą żyć, gdyż nie można tej wady wyeliminować drogą selekcji. Włosy na ogonie są trochę dłuższe niż kość ogonowa, co uwydatnia jego zaokrąglenie i powoduje, że wygląda on jak ogon królika. W przeciwieństwie do manksa, z którym nie jest spokrewniony, japoński bobtail wiernie przekazuje swoje cechy potomstwu.